Νούμερα…

«Ωραίοι είμαστε, αλλά πόσοι είμαστε;» Αυτό ήταν το διαφημιστικό της προηγούμενης απογραφής, με το οποίο ο χαμογελαστός Σπύρος Παπαδόπουλος μας καλούσε να ανοίξουμε τις πόρτες μας στους απογραφείς και να απαντήσουμε στις ερωτήσεις τους. Καμία σχέση με το νέο σποτ της εποχής του e-government που ένα ψηφιακό σκυλάκι μας δηλώνει ότι από 10 Μαΐου θα  περιμένει τους απογραφείς με χαρά και μετά η… «φωνή του Θεού» μας προτρέπει να πούμε την αλήθεια στους απογραφείς γιατί όλα είναι εμπιστευτικά και για καλό… Πριν δέκα χρόνια ήμουν πολύ μικρή για να θυμάμαι λεπτομέρειες απ’ την απογραφή. ‘Ο,τι μου ‘χει μείνει σαν εικόνα από όνειρο είναι μια χαμογελαστή κοπέλα με μπόλικη χαρτούρα που αφού τελείωσε με το τυπικό των ερωτήσεων μοιράστηκε μαζί μας τον πόνο της για τα πόδια της που την είχαν πεθάνει απ’ το πρωί πάνω κάτω και το στομάχι της, αφού στα περισσότερα σπίτια οι άνθρωποι επέμεναν να την κεράσουν το κατιτί τους και τουλάχιστον στην αρχή για να μη τους κακοκαρδίσει δοκίμαζε αυτά που της προσέφεραν. Έτσι απλά, χωρίς ρήτρες εμπιστευτικότητας και χωρίς διαφημιστικά που σου κουνούν το δάχτυλο «Απογράψου, κάνει καλό». Χρόνια αθωότητας θα μου πεις, τότε άνοιγες πιο εύκολα την πόρτα σου, σήμερα αν δεν κοιτάξεις πρώτα δεξιά αριστερά δεν ξεμυτίζεις καν απ’ το σπίτι, όχι να βάλεις και κάποιον άγνωστο μέσα. Κι όταν ειδικά αυτός ο άγνωστος έχει κατά κάποιο τρόπο κρατική αποστολή και εντολή να σου κάνει διάφορες «εμπιστευτικές» ερωτήσεις σε μια εποχή που η εμπιστοσύνη του Έλληνα στο κράτος του χτυπάει θερμοκρασίες Βορείου Πόλου, η καχυποψία είναι τουλάχιστον δεδομένη. Μια και δεν απογράφηκα ακόμα, αναρωτιέμαι τι στο καλό πια έχουν σκοπό να ρωτήσουν οι απογραφείς που μας υπόσχονται από τώρα ότι δε θα το μαρτυρήσουν και μας τονίζουν ότι πρέπει να τους πούμε την αλήθεια; «Κρατική απογραφή είναι, μου είπε ένας φίλος, ό,τι τους χρειάζεται να ξέρουν θα ρωτήσουν»… Δηλαδή, τι αυτοκίνητο έχω, πόσα βγάζω και αν κλέβω την εφορία; Δε μας φτάνει που η παρεμβατικότητα του κράτους στην καθημερινότητα μας είναι πλέον πιο συχνή και από το ανοιξιάτικο φτάρνισμα, μετά την εφορία τώρα και η απογραφή κοιτά κατευθείαν την τσέπη μας! Και τι φταίνε οι απογραφείς; Ένα χαρτζιλίκι πάνε να βγάλουν, με πολύ ποδαρόδρομο και έχοντας να αντιμετωπίσουν και την κακοκεφιά του καθενός μας, απλώς αποτελούν πρώτης τάξεως όχημα για κρατική ανάκριση  μια και ακριβώς δεν είναι οι ίδιοι απ’ αυτούς που στη θέα τους το χέρι πάει στο γιαούρτι αυτόματα. Αυτό που δε μου εξηγεί κανείς, είναι γιατί εγώ πρέπει να απαντήσω στο Κράτος με το χέρι στην καρδιά ενώ όσες ερωτήσεις κι αν θέτω εγώ σ’ αυτό μ’ ΄χει γραμμένη ΕΝΤΕΛΩΣ! Γιατί ρε φίλε θα πιάσουμε ψιλή κουβέντα για τα εσωτερικά του οίκου μου όταν εσύ δε μου λες για παράδειγμα… που πήγαν τα λεφτά; Ποιος φταίει για το Βατοπέδι, τα υποβρύχια που γέρνουν, τη Siemens, την κατάντια μας εν ολίγοις; Γιατί να σου πω εγώ τα σωψυχά μου όταν κάθε μέρα ρωτάω, θα βγούμε απ’ το ευρώ τελικά ή τζάμπα γυαλίζω τις δραχμούλες; Θα σωθούμε ή πάμε για φούντο, να βάλω σωσίβιο; Και απροπό, αυτά θα έπρεπε να τα ξέρω, μια και σπίτι μου είναι και αυτή η ριμάδα η χώρα… Επιπλέον, με βασανίζουν κι άλλες ερωτήσεις… Εμπιστευτικότητα, ε; Δηλαδή, αν τα τσακίρικα μάτια του απογραφέα δουν ότι μένω σε σπίτι 200 τετραγωνικών με πισίνα και γήπεδο τέννις και εγώ δηλώνω στην εφορία πενιχρό ετήσιο εισόδημα… θα με καρφώσει ή θα το κρατήσει επτασφράγιστο μυστικό; Βρε, μήπως γι’ αυτό δεν είχαμε καταλάβει τίποτα για τα μαύρα του Άκη; Γιατί δεν είχαμε ακόμα απογραφή;

Το καλύτερο βέβαια, είναι ότι είμαστε υποχρεωμένοι ν’ ανοίξουμε τα σπίτια μας και να απατήσουμε βάσει του νόμου 3832/2010. Η αλήθεια είναι πως παρά την έρευνα που έκανα –πρόχειρη για να είμαι ειλικρινής - δεν κατάφερα να βρω το προ του εν λόγω νόμου νομικό καθεστώς για την υποχρεωτικότητα της απογραφής. Πάντως είναι το λιγότερο περίεργη σύμπτωση πως ο συγκεκριμένος νόμος θεσπίστηκε έναν ακριβώς χρόνο πριν τη νέα απογραφή.

Για να κάνουμε τη σούμα, το ίδιο το σποτ της απογραφής είναι μια ξεκάθαρη ομολογία του Κράτους μας πως αναγνωρίζει πια τη δυσπιστία και την καχυποψία στα μάτια των πολιτών και την ολοκληρωτική του αποτυχία να πείσει τους πολίτες ότι δεν προσπαθεί παντιοτρόπως να τους βλάψει. Το ηθικοδιδακτικό ύφος και το σηκωμένο δάχτυλο μαζί με τον νόμο που μας υποχρεώνει να τους πούμε ότι μας ρωτήσουν κάνει την απογραφή ανάκριση και μάλιστα ανάκριση που καταπατά κάμποσα δικαιώματά μας Συνταγματικά κατοχυρωμένα (Σύνταγμα, αν θυμάστε, πριν το Μνημόνιο βέβαια, ήταν ο καταστατικός χάρτης του Κράτους με τα βασικά δικαιώματα των πολιτών… Μέσα σ’ ένα χρόνο πως κατάντησε κι αυτό ανάμνηση…) και χωρίς φυσικά ουδείς εξ ημών να ‘χει πειστεί νομίζω ότι το Κράτος μας μιλά ποτέ ειλικρινά για το τι στην ευχή πραγματικά συμβαίνει στην ίδια μας τη χώρα.

Άντε και καλή μας απογραφή, έτσι κι αλλιώς γι’ αυτούς νούμερα είμαστε, νούμερα που θα πληρώσουν το μάρμαρο για τα δικά τους λάθη, νούμερα που σκάνε και σκάβουν… Αλλά αφού εμείς του ψηφίσαμε και θα τους ξαναψηφίσουμε, νούμερα δεν είμαστε τελικά;